Back To The 80s

Een tijdperk waarin muziek groter, kleurrijker en vrijer was dan ooit. De radio stond altijd aan, cassettebandjes werden grijs gedraaid en videoclips bepaalden hoe je eruit wilde zien.
Synthesizers gaven de toon aan, drumcomputers klonken futuristisch en gitaarsolo’s mochten eindeloos doorgaan. Muziek was geen achtergrondgeluid, maar een beleving.

Het was de tijd van neonkleuren, schoudervullingen en spijkerjacks. Van posters boven je bed, eindeloos wachten tot jouw favoriete nummer eindelijk op de radio kwam en samen meezingen met refreinen die je nooit meer bent vergeten. In de jaren tachtig werd er gedanst zonder rem, meegezongen zonder schaamte en gedroomd met het volume op maximaal.

Het was ook het decennium van tijdloze artiesten en onverwoestbare hits. Denk aan de meeslepende synthpop van Duran Duran, A-ha en Tears for Fears, aan de onweerstaanbare pop van Madonna, Michael Jackson en Prince, en aan de stadionrock van U2, Bon Jovi en Toto. Nummers als Take On Me, Billie Jean, Like a Prayer, Sweet Dreams, Everybody Wants to Rule the World en Africa brachten de dansvloer in beweging en zijn tot op de dag van vandaag herkenbaar vanaf de eerste noot.

Maar de jaren tachtig waren ook groots, meeslepend en emotioneel. Powerballads van Whitney Houston, Foreigner en Journey, meebrullers als Don’t Stop Believin’, The Final Countdown en Livin’ on a Prayer — liedjes die je automatisch harder laten zingen, of je nu wilt of niet.