Back to the 80s

Een tijdperk waarin muziek groter, kleurrijker en vrijer was dan ooit. De radio stond altijd
aan, cassettebandjes werden grijs gedraaid en videoclips bepaalden hoe je eruit wilde zien.
Synthesizers gaven de toon aan, drumcomputers klonken futuristisch en gitaarsolo’s
mochten eindeloos doorgaan. Muziek was geen achtergrondgeluid, maar een beleving.
Het was de tijd van neonkleuren, schoudervullingen en spijkerjacks. Van posters boven je
bed, eindeloos wachten tot jouw favoriete nummer eindelijk op de radio kwam en samen
meezingen met refreinen die je nooit meer bent vergeten. In de jaren tachtig werd er
gedanst zonder rem, meegezongen zonder schaamte en gedroomd met het volume op
maximaal.
Het was ook het decennium van tijdloze artiesten en onverwoestbare hits. Denk aan de
meeslepende synthpop van Duran Duran, A-ha en Tears for Fears, aan de onweerstaanbare
pop van Madonna, Michael Jackson en Prince, en aan de stadionrock van U2, Bon Jovi en
Toto. Nummers als Take On Me, Billie Jean, Like a Prayer, Sweet Dreams, Everybody Wants
to Rule the World en Africa brachten de dansvloer in beweging en zijn tot op de dag van
vandaag herkenbaar vanaf de eerste noot.
Maar de jaren tachtig waren ook groots, meeslepend en emotioneel. Powerballads van
Whitney Houston, Foreigner en Journey, meebrullers als Don’t Stop Believin’, The Final
Countdown en Livin’ on a Prayer — liedjes die je automatisch harder laat zingen, of je nu wilt
of niet.